________________
૧૭
એમ નક્કી કરીને ઘરમાં કીધા વિના પ્રભાત કાલે નગરથી નીકળ્યો.
સેંકડા ઉપાય ચિ’તવતા પદ્મોત્તર નગરે પહેાંચ્યો. ત્યાં એક મઠમાં રહેલા પદાર્થ નુ
સામપ્રભનું દેશાં તરનું મ્યાન
વ્યાખ્યાન કરતા એક તાપસ ઉપાધ્યાય દીઠા, તેમાં સાંભળ્યુ કે બિલ્ટપલાસાદિ વૃક્ષના રેસા નીકળી ભૂમિમાં પેઠા હાય, અથવા તેના ઉપર ખંજરીટ પક્ષિના સયોગ થયો હાય તે તે, વૃક્ષ ભૂમિમાં રહેલ નિધાનનું સૂચન કરે છે. તેમાં પણ તે રેસાના રસ લાલરંગના હાય તા રત્નભંડાર રહેલે! જાણવા, પીળારસવાળા હોય તે! સુવર્ણ નિધાન જાણવું, અને ઉજલ રસવાળા હોય તે રૂપીયાના ભંડાર જાવે. ઈત્યાદિક સાંભળીને અનુક્રમે એક પર્વત શુક્ામાં ગયા; અને તેમાં ખિલાના રેસે પૃથવી તલમાં પેઠેલા જોયો, તુષ્ટ ચિત્તવાળા ખની તેના સમીપમાં ગયો, અને નખ મારી તે રેસા તપાસ્યો તે માલૂમ પડયુ કે રાતા રસ છે, જે રત્નનિધિને સૂચવે છે, તેથી અત્યંત ખુશી થઇ ચારે તરફ જોઇને પૃથ્વીતલ ખાદ્યું, તે મહામૂલી રત્નના ડાબડા દેખી ઉપાડયો, અને તેને વચ્ચે વી.ટી કાંખમાં ઘાલી મારા નગર તરફ ચાલ્યો, અને અટવીમાં ડામાડાળ ચિત્તવાળે! થઈ જતા ચારાએ પકડયો, અને રત્નની પેટી પડાવી લીધી, અને અધકુલામાં મને નાંખ્યો, તેમાં રહ્યો થકે ખેદવાળા બન્યો, અને ચિત્ત શુન્ય થઈ ગયું. જીવિતની આશા મૂકાઈ ગઈ, નિરાહારી ત્રણ દીવસ સુધી રહ્યો, એટલામાં તે કુવાના નજીક ભાગમાં એક સાથે-સમૂહે પડાવ નાંખ્યો, તેના મનુષ્યો પાણી જોવા માટે આવી ચડયા, તેને મેં કહ્યું
