________________
(૧૦૭)
દેરાસરની શેાભા ઘણી મનાહર લાગે છે. મુળનાયકજી શ્રી શાંતિનાથ પ્રભુ છે, પ્રતિમાજી ઘણાં આકર્ષક છે. આહીંના જૈનાના મૂખ્ય ધંધા ખેતી છે અને સાને ત્યાં જમીને પણ છે. આંહીથી અમને કચ્છની ભકિતના દર્શન થવા માંડયા ગામનાં સંઘે સંઘ માટે દુધ-છાશની સગવડ ઘણી સરસ કરી હતી. સંઘાળુઓનાં હૃદયમાં એવું હતું કે “ કચ્છ-વાગડ તા તદ્ન રસકસ હીન પ્રદેશ છે અને ત્યાં દુધ તે શું પણ પાણીયે નહીં મળે. ” પરંતુ આ માન્યતા ખાટી ઠરી. દુધ-છાશના સતારાતા પુષ્કળ હતા. માટલા ને માટલા સંઘના રસાડે ચાલ્યા આવતાં સૈાને એમજ થતુ કે શુ' કચ્છમાં કામધેનુ ધ્રુજતી હશે ? હા તેમજ હતું.
લાકડીયામાં સંઘને ઘણા આનદ પડયા હતા. અંજાર વિગેરે સ્થળેથી શેડીઆએ સંધવીજીને મળવા માટે આવ્યા હતા. તેમજ વાગડનું પણ હજારેક માણસ સંઘના દર્શનાર્થે સંઘમાં ઘુમી રહ્યું હતું. સધાળુઓને કચ્છના ચલણની ખખર પતી નહીં હોવાથી જરા મુ ંઝવું પડતુ તેમાંય ગાડાવાળાવ્યા બહુ મુ ંઝાતા. વાગડીયા લેકે રૂપિયાથી ડરે. ગુજરાતના ગાડાવાળાઓ કરી ઢીંગલાથી ડરે. છતાંય બહુ અડચણ ન્હાતી. આંહી સામૈયાને તેમજ પુજા-આગી આદિના ઠાઠ સારા હતા,
સામખીયાળી.
માલ જી. ૨ શુક્રવાર.
લાકડીયા થી સામખીયાળી ચાર ગાઉ થાય. મા
