________________
જીવન પાથેય જીવન પ્રHસમાં ચૈતન્ય કેટલા વેશ અને અભિનય કરે છે; કોઈક વાર માનવનો તો કોઈક વાર પશુળો; કોઈક વાર સાધુનો તો કોઈક વાર સંસારીનો- એક જ દેહમાં આ વાક્ષ અભિનયો દ્વારા ફરતી- રાત અને દિવસની જેમ ચાલતા જ હોય છે. જાણે એક માનવ પિંજરામાં વરુ અને ઘેટું સાથે પુરાઈને બેઠાં ન હોય ! પણ વિચારક આભાળો
અવિનય કરતાં થાક લાગે છે અને થાક લાગતા વિચારે છે કે પોતે આ અભિનયથી – પોતાના રસાયા
સ્વરૂપથી કેટલો દૂર થીકળી ગયો છે. સ્વરૂપનું ભાન થતાં તેનો થાક ઉતરી જાય છે અને પેલા વળી કવિતા સ્મૃતિ પટ પર ઉપસી આવે છે.
बहुत चलातुंकेन्द्र छोडकर दूर स्वयं से जाने को।
अब तो कुछ दिन पंथमोड | પથી, સપો છોuો છો,
लगा आग ऐसी अदभूत कि स्वयं ज्योति साकार बने। रश्मिओं को दे निचोड़ तुंखुद स्वयं भगवान बने।
